Karabük SafranBolu Firma Rehberi | Karabük Safranbolu Haber Resimleri Haberleri » İlçeler

YortanPazarı Beldesi Kültür Şenlikleri

admin — Mon, 07 Dec 2009 15:57:13 +0000

Yortanpazarı Beldemiz, Yenice’ye 17 km mesafede 5000 dolayında nüfusu olan 1995 yılında Belde statüsüne kavuşan şirin bir yerleşim yeridir. Yortanpazarı Beldemizin 6 mahallesi bulunmaktadır. Halkın büyük bir bölümü SSK emeklisidir. Yortanpazarı Beldesi’nin gençleri çalışmak için. yılın belirli aylarında Belde dışına gitmektedirler.

Yortanpazarı Beldesinde Ekim 2000′den itibaren her yıl, “YORTANPAZARI KÜLTÜR ŞENLİKLERİ” organize edilmektedir. Şenliklerin 7-8 Temmuz 2002 tarihlerinde 3.’sü kutlanmıştır Yortanpazarı Beldesi’nin Türkiye’ye tanıtımı için organize edilen şenliklerde; yöresel yiyeceklerin tanıtımı., hayvancılığı teşvik amaçlı etkinlikler, yarışmalar tertiplenmektedir. Bu yıl ilk defa Safranbolu Ofroad ekibi’nin gösterileri de Şenliklerde yer almıştır.

Eskipazar Madenleri ve Doğal Zenginlikleri

admin — Fri, 04 Dec 2009 14:58:09 +0000

Eskipazar ’ın doğal zenginliklerinin başında orman gelmektedir. Yalakkuz ormanları ve Kuzuören Bulduk ormanlarını katmadan ormanları 18.743 Hektardır.
Traverten taş ocakları bakımından çok zengindir. Şerafettinler, Çaylı ve Hamzalar sınırları içerisinde bulunan traverten taşları Türkiye’nin her tarafına gönderilmektedir. Anıtkabir ve T.B.M.M. bu taşlardan yapılmıştır. İşletmeciliği özel sektör tarafından yapılmaktadır. Yılın yaklaşık 8 ayı üretim yapılmaktadır.
Kum ocakları: Gerede ve Çerkeş çayının geçtiği Hamamlı ve Bayındır da bulunmaktadır. İnşata çok elverişli ve çok zengindir.
Kireç taşı zaten çoktur. İki adet kireç fırını yapılmış fakat istenilen şekilde işletilmediğinden bu potansiyel zenginlik bekletilmektedir.
Hanköy’de tuğla toprağı bulunmaktadır. Buralarda tuğla yapılmaktadır. Modern işletmeciliğe geçildiği taktirde ekonomiye katkısı büyük olacaktır.
Sarı traverten: Çaylı ve Kaya mevkiinden, çıkmaktadır.
Kahverengi traverten: Kabaarmut, Hamzalar, Yazıkavak ve Keçeler Mahallesi ve Tamuşlar köyü mevkiinden çıkarılmaktadır.
Yeşil mermer: Hamzalardan çıkarılmaktadır. Bu mermer çok kıymetli olup, Ortadoğu ve Arabistan’a ihraç edilmektedir.
Dolamit Taşı: Aslanlardan çıkmaktadır.
Köseler Taşı: Kulat köyünden çıkmaktadır.
Demir Çelik Sanayiinde, porselen yapımında kullanılan manyezit madeni Hamamlıdan çıkarılmaktadır.

Eskipazar Akarsuları

admin — Wed, 02 Dec 2009 14:55:37 +0000

Eskipazar ’ın güneyinde Gerede yakınlarında Bulduk, Bayındır, Hamamlı Köyü topraklarından geçen Gerede çayı, Çerkeş’den gelen Çerkeş çayı, bu iki kol Hamamlı köyünün batısında birleşerek Soğanlı Çayı adını alır. Doğu yönüne çıkar. Filyos çayına birleşerek Karadeniz’e dökülür. Burada tatlı su balığı bulunmaktadır. Eskipazar’ın batısında Eleman dağından çıkan Eskipazar Çayı da Batı-Doğu yönünde çıkarak Soğanlı Çayına Karabük yakınlarında katılır.

Zümrüt Yenice Göktepe Şenlikleri

admin — Tue, 01 Dec 2009 15:56:58 +0000

İlçenin adının duyurulması için Kültür Bakanlığı ve Yenice Kaymakamlıgı’nın destekleriyle,Yenice Belediyesi tarafından organize edilen Zümrüt Yenice Göktepe Şenlikleri 1991 yılından buyana kutlanmaktadır.

Yenice ’nin tanıtımı için ayn bir önem arzeden Şenliklerin ismi İlçede halkın katılımıyla yarışma ile belirlenmiştir.

Zümrüt Yenice Göktepe Şenliklerinin onbirincisi 03-04 Ağustos 2002 tarihlerinde kutlanmıştır.

Kutlamaların 1′nci günü şehir merkezinde, 2nci günü de ilçe merkezine 9 km mesafede bulunan Göktepe Yaylasında gerçekleştirilmektedir.

Şehir merkezi kutlamalarının en can alıcı noktası “Halk Konseri” etkinliğidir..Bu yıl Pınar DİLŞEKER Halk Konserine sanatçı olarak katılmıştır.

Şenliklerin Göktepe Yaylası bölümünde 5-6 bin Yenice’li bir araya gelmektedir.Mesire yerinde gün boyunca piknik yapılmaktadır.Bunun yanı sıra Kutlama Komitesi’nce hazırlanan program halkın beğenisine sunulmaktadır.

Halk koşusu, futbol turnuvası, .halat çekme yarışı, çuval yarışı,amatör ses yarışması, Göktepe Şenliklerinin etkinlikleri arasında yer almaktadır.Şenliklerin maddi finansını Kültür Bakanlığından gelen yardım ve Yenice Belediyesinin uğraşı ile sağlanmaktadır.

Şenliklerin yayla bölümü diye bilinen, Göktepe Yaylası (Göktepe Tabiat Farkı), Yenice’nin en güzide ve halk tarafından özellikle yaz ayları boyunca dinlenmek ve piknik yapmak üzere tercih edilen orman içi sayfiye yeridir.

Yenice

admin — Tue, 01 Dec 2009 15:50:38 +0000

Yenice , Selçuklu döneminden itibaren, bölgenin önemli bir yerleşim ve geçim yeridir. Selçuklu’dan önce de eski Yunanlılarolan Elenler’ce meskundu. Osmanlı döneminde 15. Yüzyılda Bolu’ya bağlı bir nahiye idi.

16. Yüzyılın başlarındaki kayıtlara göre Yenice’nin yılda 45.000 akçe vergi veren 33 köyü (karye) ve 4.000 civarında nüfusu vardı. 16.Yüzyılın sonlarında nüfusu 7.000’e, ödediği vergi de 85 bin akçeye çıkmıştır. Bu dönemde hayvancılık da büyük gelişme göstermiştir.

17. ve 18. asırlarda hakkında bilgi bulunmayan ilçemiz 19. Yüzyılın başlarında kaza olarak karşımıza çıkıyor.

Bu yıllarda vergiye tabi hane sayısı 40’a nüfusu da 2.800 dolayına gerilemiş bulunuyor. Bu gerilemenin hangi sebebe dayandığı şimdilik meçhuldür..

Cumhuriyet’ten Bu Yana Yenice’nin Tarihi

1912-1922 Döneminde Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı yaşanmış ve bu savaşlarda en çok şehit veren vilayet Kastamonu olmuştur. Kastamonu vilayeti Bolu sancağı dahilinde bir nahiye olan Yenice’den de çok sayıda kişinin askere alındığı rivayet edilmektedir.

Yenice ’den 1000’den fazla asker alındığı ve bunlardan 150-200 tanesinin şehit olduğu hesaplanmaktadır. O dönemde 8.000’in üzerinde olan Yenice’deki 1935 nüfus sayımında kadın nüfusu erkek nüfusundan 1.000 kişi fazla çıkmıştır.

Kültür Bakanlığı’nca yayınlanan “Millî Mücadelede Zonguldak ve Havalisi” isimli kitapta, bölgenin milli kuvvetler safında yer aldığı, Bartın’dan iç kesimlere katırlarla cephane taşındığı, köylerden çeşitli yardımlar toplandığı, bu çerçevede Yenice ve köylerinden çorap ve benzeri giyecek yardımında bulunulduğu anlatılmaktadır. Milli mücadele döneminin ünlü eşkiyaları Eğri Ahmet Çetesi ve Devrekli Muharrem Çetesi’nin Yenice dolaylarında eşkiyalık yaptıkları zikredilmektedir.

1929’da lağvedilen nahiye teşkilatı 1931 yılında yeniden kurulunca, Nahiye Müdürlüğü bugünkü Yenice Camii’nin karşısına gelen bir binada faaliyete başlamıştır. Yenice’de Nahiye Müdürlüğü görevinde bulunanlardan, özellikle 1940’lı yıllarda görev yapan ve halk arasında “Deli Müdür” lakabıyla anılan müdürün uygulamaları, yaşlılarca günümüzde bile anlatılmaktadır. 1930’lu yıllarda Zonguldak- Ankara demiryolunun inşaatı sırasında, bugün Yenice’yi Gökçebey’e bağlayan karayolu, servis yolu olarak açılmıştır. Daha önceleri Yenice’yi Tefen’e ve diğer yerleşim yerlerine bağlayan patika yol, şimdiki Yenice-Gökçebey arasındaki demiryolunun bulunduğu hatta idi.Doğuda da Elmaçayırı, Arslandibi. Darıyazısı ve Sorgun yoluyla halk ağzındaki değimi Örenşer olan Viranşehir’e (bugünkü Eskipazar) ulaşılıyordu. Tarih içinde Yenice’nin Pazar ihtiyacını, Viranşehir’de kurulan pazardan karşıladığı varsayılmaktadır.

Bu yol, bugün Elmaçayırı ile Kelemen arasında yıkıntısı bulunan köprüden geçerek, Yortan, Cihanbey, Künye, Hasankadı yoluyla Bartın ve Amasra’ya ulaşmaktadır.

Ayrıca, halk arasında Pazartesi gününün adının “Bolpazarı” olarak anılması, vaktiyle Yenice’nin Bolu’da kurulan Pazar ile de irtibat halinde olduğundan kaynaklandığı ve bu pazara Salavattepe’den aşılarak Mengen’e varılması yoluyla ulaşıldığı rivayet edilmektedir.

1930’lu yıllarda Devrek Orman İşletmesi’ ne bağlı bir şeflik olan Yenice bölgesi, 1942 yılında Orman İşletme Müdürlüğü haline getirilmiştir. Yenice ile Doksan Deposu arasında dekavil yolu döşenerek orman envali nakliyatı kolaylaştırılmıştır.

Dekavil yolu 1960′’ı yıllara kadar Doksan Deposu ile Uzunkum arasında ulaşımı sağlamıştır.1953 Yılında Karabük’ün Zonguldak vilayetine bağlı ilçe oluşuyla Yenice Karabük’e bağlanmış, 1987 yılında da 123 yıl aradan sonra ilçe olmuştur.

Son olarak 1995 yılında Karabük’ün vilayet olması neticesinde Yenice bu tarihten itibaren Karabük’ün ilçeleri arasında yerini almıştır.

Yenice Coğrafi Konum
Yenice Kültür Sanat
Yenice Yemekleri

Eskipazar Dağları

admin — Tue, 01 Dec 2009 14:53:30 +0000

Eskipazar, Bolu Köroğlu ormanlık dağlarının Eskipazar’ın batısında Eleman Meğri dağları adı ile Eskipazar’ın batısında yeşillikler yükselir. Eskipazar’ın güneyinde Eskipazar çayına paralel olarak sıra dağ şeklinde Şerafettinler dağları vardır. Bu dağlar ormanlıktır. Ozan deresi bu ormanı keser bu dağlar Eskipazar’ın Güneydoğusundaki kurban tepesine kadar uzanır. Eskipazar’ın Güneyinde alçak dağlar, seyrek meşeliklere rastlanır. Eskipazar’ın Kuzeybatısında yer alan Dede tepesi, Hodulca dağı, (Bu dağın tepesi Eskipazar’ın en yüksek yeridir. 1700 m) mevcuttur. Yılın ilk karı buraya düşer. Hanköy doğusundaki sıra dağlar ise Karatepe dağlarıdır. Burada orman bulunmaktadır. Doğusunda Gerede çayına, Doğu ve Batı yönünden paralel olarak uzanan Çit ormanlarının uzantısında Kuzuören dağı yer almaktadır. Eskipazarın doğusunda en yüksek tepesi Dikmen tepesidir. Yükseltisi 1650 metredir.Bu sıra dağlar Çerkeş karayolu ve Çerkeş çayı tarafından kesintiye uğrar. Hamamlı’nın güneyindeki Soğanlı çayına paralel ve dik yamaçlı olarak uzanır. Bu kesimde ağaç pek yoktur. Buraya da Kısaç dağları adı verilir.

Eskipazar Coğrafi Yapısı

admin — Tue, 01 Dec 2009 14:48:15 +0000

Eskipazar, Karadeniz bölgesinin Batı Karadeniz bölümü içerisinde yer alır. Doğuda Çankırı iline bağlı olan ilçe İl’in Kuzeybatısında yer alır. İlçenin doğusunda Çerkeş, Kuzey Doğusunda Ovacık, Batıda Bolu’nun Mengen, Güneyde Gerede, Kuzeyde de Zonguldak’ın Karabük ve Devrek ilçeleri ile sınırlıdır. Yüzölçümü 696 Km karedir. İlçenin köylerinden bir kısmı Elemen dağından çıkarak doğu ve kuzey yönüne çıkan Eskipazar çayı adındaki derenin iki kenarında toplanmıştır. Bu vadideki arazi dar fakat verimlidir. Sebze ve meyve yetiştiriciliğine elverişlidir. Bunlar ilçenin sulak köyleridir. İlçenin Karabük yolu DDY uzantısı üzerinde bulunan Eskipazar çayının suladığı ve dere diye adlandırılan sahası iklim bakımından en sıcak yeridir. Burası iki tarafı dağlarla çevrili vadidir. İlçede Karadeniz ikliminin karasallaşma nedeniyle biraz sertleşmiş hali görülür. İlçe arazisi batıdaki Meğri dağının doğuya Eskipazar çayı vadisine dönük dik meyilli ormanla kaplı sırtlar ile doğuya Gerede Çayının büyük bir kavisle Batı-Doğu yönünden Doğu-Batı yönüne dönerek Soğanlı Çayını adını aldığı meyilli geniş düzlükler, tatlı meyiller ve yamaçlar, sırtlardan oluşmaktadır. Eskipazar’ın doğusunda yer alan Ovacık-Çerkeş sınırına kadar uzanan bu sınıra Sırt adı verilir. Bu yörede karasal iklim hüküm sürür. Karadeniz ikliminin ılıklığı ve yağışı buraya pek uzanamaz. Kışlar sert geçer. Eskipazar’ın Aslanlar dan başlayarak bu iklim kendini hissettirir. Eskipazar’ın çayı vadisinde Karabük tarafında kar yokken sırt karla kaplıdır. Sıcaklık farkı bir hayli fazladır. Eskipazar’ın doğal yapı ve iklim bakımından üç bölgeye ayırmak mümkündür.
Karadeniz ikliminin hüküm sürdüğü ılık, yağışlı yöresi Eskipazar’ın Kuzeydoğusunda Karabük’ün sınırlarından başlayan, Karadeniz Bölgesinin güneyinde yer alan Hanköy’den başlayarak Deresamail, Başpunar, Karahasanlar, Köyceğiz, Ova, Haslı, Kıranköy, Kapucular, Eskipazar, Çaylı, Hamazlar, Büyükyayalar, Yazıboy köylerinin bulunduğu Eskipazar çayı vadisindeki köyler (Dereyöresi).
Karasal iklimin hüküm sürdüğü Aslanlar’dan başlayarak yükselen doğuda Çömlekçiler, Söbüçimen’e kadar uzanan Çerkeş-Ovacık sınırına varan sırt yöresi.
Eskipazar ’ın batısında yer alan yüksek orman köyleri Adiller, Hasanlar, Yalakkuz, Kulat gibi yüksek orman köyleri Eskipazar Merkezinin denizden yüksekliği 710 metredir.

Eskipazar

admin — Tue, 01 Dec 2009 14:41:19 +0000

Eskipazar ilçe merkezi 5 Mahalle Muhtarlığı ve Merkez Belediyesinden teşekkül etmiştir. Köylerde ise toplam 171 yerleşim ünitesine ulaşan 49 Köy Muhtarlığı vardır. Yerleşim birimlerinin oldukça dağınık olması hizmetleri olumsuz etkileyen bir unsurdur. Birkaç mahalleden oluşan köyler ve her mahallesinde 15-20 hane bulunan köylerde fiilen her mahallede sadece 3-5 hane oturmaktadır. Bu durum hem köylere hizmeti olumsuz etkilemekte, hem de şehirlere düzensiz göç çarpık kentleşmeye neden olmaktadır. Geleneklerimizin yaşatıldığı en önemli alanlarda biri olan köylerimizin fiilen boşalmasının bir olumuz yönü de kültür erozyonuna yer almasıdır. Köylerimizin Merkez Köyler Projesi Kapsamında toplulaştırılmasında bütün bu yönlerdeki olumsuzlukları önleyici fayda mülahaza edilmektedir. İlçe 1995 yılına kadar Çankırı İline bağlı olarak kalmış, daha sonra 06.06.1995 gün ve 22305 Sayılı Resmi Gazete’de yayınlanın 550 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile İl yapılan Karabük İl’ine bağlanmıştır. Çankırı İl’ine bağlı İlçe iken, kendisine bağlı olan, köyleri yeni düzenlemeden sonra da Eskipazar İlçesine kalmıştır. İlçe ile diğer İlçe köyleri arasında da sınır ihtilafı yoktur. İlçe ile diğer köyler arasında ayrılma ve katılma talepleri bulunmamaktadır. Belediye ile köyler arasında da sınır ihtilafı yoktur. Yerleşim ünitelerindeki nüfus azlığı ve ulaşım zorluğu, hizmetlerin götürülmesinde aksamalara yol açmaktadır. Arazilerin dağlık ve engebeli oluşu nedeniyle yerleşim üniteleri de dağınıktır. İlçe ve köylerin mahalle durumları aşağıya çıkartılmıştır. İlçenin resmi kuruluşları merkezi idarenin taşra örgütlenmesine uygun olarak kurulmuştur. İlçe halkı karakteristik İç Anadolu insanının özelliklerini taşımaktadır. İnançlarına bağlıdır. Yerleşim ünitelerinin dağınık olması, hizmetlerin tam ve etkin bir şekilde götürülmesini engellemektedir.

Eskipazar’ın Coğrafi Yapısı
Eskipazar Dağları
Eskipazar Ovaları
Eskipazar Akarsuları
Eskipazar Bitki Örtüsü
Eskipazar Ormanları
Eskipazarın Madenleri ve Doğal Zenginlikleri

Safranbolu Kültürü

admin — Wed, 25 Nov 2009 19:40:57 +0000

Safranbolu ’nun ünlü evleri 18. ve 19. yüzyıl Türk toplumunun geçmişini, kültürünü, ekonomisini, teknolojisini ve yaşama biçimini yansıtan mimarlık bilgisi ile yapılmıştır. Şehirde bulunan yaklaşık 2.000 geleneksel yapıdan 1.008 adeti tescil edilmiş ve yasal koruma altına alınmıştır.

19. yüzyılın sonunda 28 cami, 2 Yunan Ortodoks kilisesi, 13 tekke (Nakşibendiye ve Halvetiye), 2 kütüphane, 2937 öğrencinin eğitim gördüğü 191 okul, 12 medrese, 8 Yunan okulu, 1 telgraf istasyonu, 24 han, 11 hamam, 940 dükkân ve fakirler ve daha çok eski askerler ve akrabaları olan sifilitik hastalar için 1 hastane bulunmaktaydı.

Yaklaşık 3000 yıllık tarihi geçmişinde pek çok uygarlığın yaşadığı şehirde önemli kültürel zenginlikler vardır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve konaklar ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.

UNESCO’nun 17 Aralık 1994′de Dünya Miras Listesi’ne aldığı Safranbolu , Türkiye’de bulunan yaklaşık 50.000 korunması gerekli kültür ve tabiat varlığının 1.125′ini barındırır. Bu nedenle, müze kent durumundadır.

Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu ’nun 1975 yılında şehri kentsel sit alanı ilan etmesi akademik çevrelerin ilgisini çekmiş ve bu ilgi zamanla Türkiye dışına da taşmıştır. Turistlerin ilgisi ile 90′ların başından itibaren küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu başlamıştır ve bu sayede terk edilen konaklar otel ve lokanta gibi yapılara dönüşmüş, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış ve unutulmakta olan el sanatları tekrar canlanmıştır.

Dünya Kültür Mirasına dahil olup sit alanı ilan edilen eski şehir merkezinde 1.008 adet tarihi eser tescil edilmiştir. Bunlar; 1 özel müze, 25 cami, 5 türbe, 8 tarihi çeşme, 5 hamam, 3 han, 1 tarihî saat kulesi, 1 güneş saati ile yüzlerce ev ve konaktır. Bunların dışında höyükler, tarihî köprüler ve kaya mezarları da bulunmaktadır.

Safranbolu’da her yıl Ağustos ayının ikinci haftasında Uluyayla Şenlikleri, Eylül ayında da Altın Safran Belgesel Film Festivali düzenlenmektedir

SafranBolu’da Eğitim

admin — Wed, 25 Nov 2009 19:32:06 +0000

Osmanlı devrinde İpek yolu üzerinde olması ve üretilen malların İstanbul’da satılması Safranbolu’nun ticarette uzun yıllar etkili olmasına yardımcı olmuştur. Ticaretin yoğun olduğu bu dönemlerde Cinci Hanı ve Hamamı etkin olarak kullanılmaktaydı. Bu devirlerde üreticiler ve esnaflar lonca sistemi ile örgütlenmişlerdi.

Çok kültürlü, çok etnik ve çok dinli bir bölge olan Safranbolu eski zamanlarda önemli yollardan uzak olması nedeniyle Anadolu deri endüstrisinin önemli merkezlerinden biri değildi, fakat bölgesinde dericilik açısından önemli bir yere sahipti. Dericilik tarım ve kerestecilikten sonra üçüncü sırada gelmekteydi.

1940′larda Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın kurulması ile Safranbolu , ekonomideki eski gücünü kaybetmeye başlamıştır. İşgücünun fabrikaya yönelmesinden, dericilik gibi üretim sektörleri ve üzümcülük, safran üretimi gibi tarımsal ve hayvansal üretim de etkilenmiştir. 1970′lerden sonra şehrin ekonomisi turizm ile tekrar canlanmaya başlamıştır.

Tarımsal açıdan ormancılık ve tahıl ekimi başta gelir. Hayvancılık ise temel olarak büyükbaş hayvancılık konusunda yapılmaktadır.

2004 yılı kayıtlarına göre; 1855 gelir vergisi mükellefi, 934 adet basit usul ticari kazanç, 218 adet kurumlar vergisi, 3007 vergi mükellefi bulunmaktadır. 2005 yılı itibariyle ilçede tahakkuk eden vergi 17.393.507,75 YTL ve tahsil edilen vergi 13.971.967,41 YTL’dir. Ticaret ve Sanayi Odası’na kayıtlı 365 şahıs firması, 38 anonim şirket, 2 kollektif şirket, 1 komandit şirket, 1 adi şirket, 139 limited şirket, 42 adi ortaklık, 6 tüketim kooperatifi, 23 kalkınma kooperatifi, 85 yapı kooperatifi olmak üzere toplam 702 işletme bulunmaktadır.